tag:blogger.com,1999:blog-14684007820369223342011-07-07T23:27:58.838+03:00kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.comBlogger221100tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-25613295059428353302010-05-20T23:20:00.001+03:002010-05-20T23:21:47.120+03:00Πόσο μπορεί να ικανοποιείται κάποιος που κάνει τους άλλους να τον φοβούνται;<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-2561329505942835330?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-7070603239434533872009-11-03T23:27:00.002+02:002009-11-03T23:34:29.641+02:00Ντρέπομαι για πράγματα που δεν ξέρω, και δεν έχω καταφέρει να βρω τρόπο για να τα μάθω... Θα συνεχίσω να προσπαθώ όμως.<br /><br />Άσχετος ο τίτλος με το κείμενο, ε?<br /><br />Απλά είναι από τις στιγμές που δεν προλαβαίνω τις σκέψεις και τους συνειρμούς μου, τα ανεβοκατεβάσματα της διάθεσης και της ψυχής. Πώς λοιπόν να τα καταγράψω?<br /><br />Παλιότερα, θυμάμαι, έγραφα συχνά και με βοηθούσε. Τώρα παρατηρώ ότι προτιμώ να αφήνομαι στις σκέψεις και τους συνειρμούς μου, στα ανεβοκατεβάσματα της διάθεσης και της ψυχής...<br /><br />Καληνύχτα<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-707060323943453387?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-12041345835276918052009-09-23T19:33:00.005+03:002009-09-23T19:55:16.107+03:00Η ζωή μου αλλάζει... Σιγά σιγά, έτσι ώστε όχι απλά να αντέχω αλλά να μου αρέσει! Υπάρχει βέβαια κάτι που θέλω να αλλάξω λιγάκι και δεν μπορώ. Τι να σας λέω όμως τώρα? Είναι τόσο περίπλοκο, ή μάλλον, παράλογο: από τη μια βιάζομαι να γίνουν κάποια πράγματα, ανυπομονώ, ενώ από την άλλη φοβάμαι και λέω: σιγά, σιγά... Το πόσο εναλλάσσεται η έννοια του γρήγορα και αργά στον εγκέφαλό μου όπως και το μέγεθός τους, ΑΛΛΟ ΠΡΑΓΜΑ. Μια ισορροπία να δημιουργούσα...<br /><br />Πάντως, αν και διανύουμε την χειρότερη για μένα εποχή του χρόνου, το Φθινόπωρο, εγώ χαίρομαι επειδή έρχεται ο χειμώνας... Ελπίζω να καταφέρουμε να ξεκινήσουμε όσα σκεφτόμαστε, σύντομα. Ορειβασία και σκι... Πόσο το περιμένω!!! Και μόνο που το σκέφτομαι γεμίζω με ένα τεράστιο συναίσθημα ευφορίας. Και έλεγα το καλοκαίρι: τι θα κάνω τον χειμώνα που δεν θα έχω μαθήματα ισπανικών? Τελείωσε κάτι λοιπόν (ίσως όμως προσωρινά...) και αρχίζει κάτι άλλο...<br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JF_k4pifZqE/SrpSnAgE_EI/AAAAAAAAAKY/Q18MzIaJ4E8/s1600-h/grevena_dec_2008_118.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JF_k4pifZqE/SrpSnAgE_EI/AAAAAAAAAKY/Q18MzIaJ4E8/s320/grevena_dec_2008_118.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384707134577769538" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_JF_k4pifZqE/SrpSxkSawrI/AAAAAAAAAKg/jGTzYhhjz6U/s1600-h/grevena_dec_2008_120.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_JF_k4pifZqE/SrpSxkSawrI/AAAAAAAAAKg/jGTzYhhjz6U/s320/grevena_dec_2008_120.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384707315982844594" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_JF_k4pifZqE/SrpS4aCu3EI/AAAAAAAAAKo/wb8FxTTEmhs/s1600-h/grevena_dec_2008_191.jpg"><img style="margin: 0pt 10px 10px 0pt; float: left; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_JF_k4pifZqE/SrpS4aCu3EI/AAAAAAAAAKo/wb8FxTTEmhs/s320/grevena_dec_2008_191.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5384707433491782722" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-1204134583527691805?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-67608100363087075672009-07-24T16:02:00.002+03:002009-07-24T16:10:05.995+03:00Δημιούργησα αυτό το blog και σα να εξαφανίστηκα!<br />Η αλήθεια είναι όμως ότι από την αρχή το ήξερα, ίσως να έγραφα κάθε μέρα... ίσως και πολύ πολύ σπάνια.<br /><br />Μπορώ να πω ότι, αν εξαιρέσουμε το ότι έχει μόλις 5 μέρες που επέστρεψα από διακοπές :-( , κατά τα άλλα, νομίζω ότι διανύω από τις <span style="font-style: italic;">καλύτερες περιόδους</span>.<br />Δεν ξέρω ποιον πρέπει να ευχαριστήσω...<br />Ίσως το αντιληφθώ στην πορεία.<br /><br />Καλώς ορίζω λοιπόν τον εαυτό μου!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-6760810036308707567?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-79467884391243538222008-03-24T10:12:00.004+02:002008-03-31T14:53:09.320+03:00"...Θα 'θελα να σας διηγηθώ μια αρχαία ιστορία<br />για κάποιο λόγο σας καλώ να γίνει η αφορμή<br />όχι για τίποτα ήρωες που φάγαν τα θηρία<br />μα κάτι απλό και πλούσιο μαζί.<br /><br />Κι είναι ιστορία έρωτα και μανιασμένου πάθους<br />τέτοιου που δεν εγνώρισε η ανθρώπινη φυλή<br />μα, το παράφορο αίσθημα μέγα θεωρείται λάθος<br />αν δεν το συνοδεύει η λογική.<br /><br />Ήλιο το νέο λέγανε, τη νεαρά Σελήνη<br />που μυθική είχε ομορφιά,<br />μα η κοινωνία τον έρωτα ν' ανθίσει δεν αφήνει<br />κι όλοι να τους χωρίσουνε βαλθήκανε με βια.<br /><br />Της νύφης πιάσαν τους γονείς και του γαμπρού το σόι<br />τους βάλαν λόγια φθονερά για τους δυο εραστές<br />ο Ήλιος, λέει, δεν θα 'κανε για το αρχοντολόι<br />για του σπιτιού η Σελήνη τις δουλειές.<br /><br />Μα ο Θεός ο σπλαχνικός τ' άδικο δεν αφήνει<br />κι απάλλαξε τους νέους από τ' ανθρώπινα δεσμά<br />άστρο τον Ήλιο έκανε, φεγγάρι τη Σελήνη<br />θαρρώ πως είναι ακόμα εκεί ψηλά.<br /><br />Και συναντιούνται στα κλεφτά, λίγο μετά τη δύση<br />για ένα φιλί στα πεταχτά<br />μα, ο ήλιος βλέπεις δεν μπορεί μόνη να την αφήσει<br />κι ολονυχτίς φωτίζει την ξανθή της ομορφιά..."<br /><br /><em><strong>Μανώλης Φάμελος</strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-7946788439124353822?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-50270806925308417972008-03-18T17:23:00.002+02:002008-03-18T17:32:32.178+02:00Είναι Μάρτιος, μπήκαμε στην Σαρακοστή, κι εγώ νομίζω ότι προχθές ήταν Χριστούγεννα! Ναι, αλήθεια έτσι νομίζω. Και αυτή τη φορά, δεν ξέρω γιατί, αλλά δε με πειράζει που περνάει ο καιρός! Είναι ευχάριστος!<br /><br />Με πειράζει λίγο που δεν καταφέρνω να κάνω όσα θέλω. Μα είναι τόσα πολλά! Δουλειά, βιβλία, γυμναστήριο, ισπανικά, εκδρομές, καφές με εφημερίδα, καφές με φίλους - χαμόγελα και γέλια πολλά, κουβεντούλες και γκρίνια με συγγενείς. Και καινούρια πράγματα. Πόσο ωραία είναι να κάνεις καινούρια πράγματα! Με άγχωνε κάποτε το γεγονός ότι δεν μπορώ να κάνω πολλά, και πελάγωνα, και νόμιζα ότι δεν κάνω τίποτα.<br /><br />Όμως ήταν αυταπάτη! Νόμιζα ότι πρέπει να γίνουν όλα μαζί, τι χαζή που ήμουν!!!<br /><br />Τώρα, με ηρεμία συνειδητοποιώ ότι κάνω πολλά ωραία πράγματα και χαίρομαι! Και κάτι άλλο: πρέπει να γίνουν όλα μαζί? Αν τα κάνω όλα τώρα, τι θα μείνει για μετά?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-5027080692530841797?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-68164989861312046342008-02-04T22:33:00.000+02:002008-02-05T18:15:51.024+02:00<span style="font-family:georgia;"></span>Είναι μια καθηγήτρια που δεν θα ξεχάσω ποτέ νομίζω! Η καθηγήτρια των Αγλλικών, όταν πήγαινα στο φροντιστήριο. Οχτώ χρόνια μπαινόβγαινα εκεί! Και θυμάμαι που περίμενα την τελευταία τάξη για να πάρω κι εγώ το αναμνηστικό μου, το καδράκι με το ποίημα του Κίπλιγκ... Και το λάτρεψα! Ίσως επειδή λάτρεψα και την "δασκάλα". Φάνταζε στα μάτια μου το πρότυπο ανθρώπου και καθηγητή!<br /><br /><p class="MsoNormal"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://bp1.blogger.com/_JF_k4pifZqE/R6eCLQmzGJI/AAAAAAAAABs/_F-7UqpgR_A/s1600-h/P1010552.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163238627751434386" style="FLOAT: left; MARGIN: 0pt 10px 10px 0pt; WIDTH: 320px; CURSOR: pointer; HEIGHT: 234px" height="239" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_JF_k4pifZqE/R6eCLQmzGJI/AAAAAAAAABs/_F-7UqpgR_A/s320/P1010552.JPG" width="320" border="0" /></a></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"><br /></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"></span></i> </p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;"></span></i> </p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">_________________________________</span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Άν να κρατάς καλά μπορείς<?xml:namespace prefix = o /><o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">τάχουν χαμένα και σ' εσέ<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">της ταραχής των ρίχνουν την αιτία.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">τον ίδιο τον εαυτό σου, όταν ο κόσμος<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">δεν σε πιστεύει κι αν μπορείς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Να περιμένεις αν μπορείς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">δίχως να χάνεις την υπομονή σου.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Κι αν άλλοι σε συκοφαντούν,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">να μην καταδεχθείς ποτέ το ψέμα,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">κι αν σε μισούν, εσύ ποτέ<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">σε μίσος ταπεινό να μην ξεπεσεις,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">μα να μην κάνεις τον καλό<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">ή τον πολύ σοφό στα λόγια.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Αν να ονειρεύεσαι μπορείς,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">και να μην είσαι δούλος των ονείρων<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">αν να στοχάζεσαι μπορείς,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">αν ν’ αντικρύζεις σου βαστά<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμοια<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">κι όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">τους δυο τυραννικούς απατεώνες,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">παραλλαγμένη απ’ τους κακούς,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">για ναναι για τους άμυαλους παγίδα,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">ή συντριμμένα να θωρείς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">όσα σου έχουν ρουφήξει τη ζωή σου<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">και πάλι να ξαναρχινάς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Αν όσα απόχτησες μπορείς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">σ' ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">και δίχως φόβο, μονομιάς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">κορόνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">και να τα χάσεις και απ’ αρχής,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">ατράνταχτος να ξεκινήσεις πάλι<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">και να μη βγάλεις και μιλιά<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">ποτέ γι’ αυτόν τον ξαφνικό χαμό σου.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Αν νεύρα και καρδιά μπορείς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">και σπλάχνα και μυαλό και όλα να τα σφίξεις<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">να σε δουλέψουν ξαναρχής,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">κι ας είναι από πολύ καιρό σωσμένα<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">και να κρατιέσαι πάντα ορθός,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">όταν δε σούχει τίποτε απομείνει<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">παρά μονάχα η θέληση,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">κράζοντας σ’ όλα αυτά: «ΒΑΣΤΑΤΕ».<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Αν με τα πλήθη να μιλάς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">με βασιλιάδες να γυρνάς<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Αν μήτε φίλοι, μητ’ εχθροί<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">μπορούνε πια ποτέ να πειράξουν,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">όλο τον κόσμο αν αγαπάς,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">μα και ποτέ πάρα πολύ κανένα.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">Αν του θυμού σου τις στιγμές<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">δική σου θάταν τότε η Γη,<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">μ’ όσα και μ’ ότι απάνω της κι αν έχει<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><span style="font-family:Georgia;">και κάτι ακόμα πιο πολύ:<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal" style="TEXT-INDENT: 36pt"><i><span style="font-family:Georgia;">Άνδρας αληθινός θάσαν παιδί μου.<o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><o:p></o:p></i></p><p class="MsoNormal"><br /></p><p class="MsoNormal">- RUDYARD KIPLING -</p><p class="MsoNormal">Μετάφρ. Νίκου Καρβούνη<br /><i><span style="font-family:Georgia;"><o:p></o:p></span></i></p><p class="MsoNormal"><i><o:p></o:p></i></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-6816498986131204634?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-62301039414600734942007-12-14T10:11:00.000+02:002007-12-14T10:12:31.334+02:00<div align="justify">Τον τελευταίο καιρό παραμέλησα το blog μου επειδή ανακάλυψα κάτι επίσης ωραίο. Είναι κάτι σαν blog, με τη διαφορά ότι έχεις πιο άμεση επικοινωνία με φίλους σου. Καλείς κόσμο να γίνετε «φίλοι» οπότε έχεις κι εσύ πρόσβαση στο προφίλ τους. Στέλνεις μηνύματα, επισυνάπτεις φωτογραφικά album, και το πιο μαγικό: βλέπεις πρόσωπα με τα οποία είχες χαθεί πολλά χρόνια τώρα.<br /><br />Είναι περίεργες οι σχέσεις όταν περάσουν χρόνια, και ενώ τη μια στιγμή είπα: πω πω, να βρισκόμασταν ξανά με μερικούς συμφοιτητές!, την ακριβώς επόμενη σκέφτηκα ότι ίσως είναι καλύτερα να μείνουν στην καρδιά σου κάποιοι άνθρωποι – με τους οποίους δεν ήσουν πολύ στενός φίλος αλλά κάτι καλό έχουν αφήσει μέσα σου – όπως τότε! Βλέπεις λοιπόν τις φωτογραφίες τους, πού είναι τώρα και τι κάνουν, και σου δίνει ένα περίεργο αίσθημα «χαρούμενης νοσταλγίας».</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-6230103941460073494?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-55243991146138324342007-11-27T23:15:00.000+02:002007-11-27T23:52:28.462+02:00<p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Καρκίνος! Η αρρώστεια που διεισδύει στην καθημερινότητα με εκθετική μορφή πια. Και όσο είναι μακριά μας, τρομάζουμε στο άκουσμά του, λυπόμαστε, φοβόμαστε... αλλά είναι μακριά μας.<o:p></o:p></p> <p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><o:p></o:p>Όταν πια πλησιάζει, σε πρόσωπα κοντινά κι αγαπημένα, εμφανίζεται ο πανικός. Γιατί όμως? Στην προκειμένη περίπτωση, γιατί πρόκειται για την θεία μου, οι σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό μου έχουν να κάνουν και με τις συγκυρίες. Η ατυχία αυτή ξεφύτρωσε μέσα σε μια οικογένεια που: "μπορεί άραγε αυτός ο άνθρωπος να βρει μέσα σ'αυτήν δύναμη και κουράγιο?" Αυτό είναι που σκέφτομαι συνέχεια. Και δεν ξέρω πώς εγώ μπορώ να δώσω έστω και λίγο. Η γνωστή αμηχανία που κυριεύει τους γύρω!!!</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Ο σύντροφος είναι ο πρώτος που θα περίμενε κανείς να στηριχτεί. Όμως πολύ αμφιβάλλω αν αυτό μπορεί να συμβεί. Το γιατί είναι μεγάλη ιστορία, ίσως μια άλλη μέρα! Ένα μόνο <span style="font-weight: bold;">ευτυχώς</span> προβάλλει στην όλη ιστορία. Το ένα από τα παιδιά της, τα οποία μένουν και δουλεύουν σε άλλη πόλη, επιστρέφει. Πήρε την απόφαση με την ευκαιρία και την χαρά του αρραβώνα. Δυστυχώς βρίσκει μια σκληρή δοκιμασία.</p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: georgia;">Αυτή πιστεύω θα σηκώσει το κουπί. Γιατί μαζί της, με τη θεία μου, πρέπει να το σηκώσουν κι άλλοι. Είναι βαρύ!<br /></p><p class="MsoNormal" style="text-align: justify; font-family: georgia;"><span style="font-family: Verdana;"><span style="font-family: georgia;"></span><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-5524399114613832434?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-49335859524361385232007-11-12T17:18:00.000+02:002007-11-12T17:22:38.839+02:00Σήμερα θα παραγγείλω αυτοκίνητο!!!<br />Χαίρομαι και ταυτόχρονα νιώθω κάτι παράξενο.<br />Είναι αλήθεια? Θα αποκτήσω αυτοκίνητο, το οποίο θα αγοράσω με δικό μου κόπο?<br />Νομίζω θα το πιστέψω όταν το οδηγήσω. Σε περίπου 10 μέρες θα μπορώ μάλλον να πω πώς αληθινά νιώθω!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-4933585952436138523?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-82125455023942119812007-10-25T19:48:00.001+03:002007-10-25T19:48:50.403+03:00Ντρέπομαι!!!<br /><br />Ένα χαρακτηριστικό μου που δεν μπορώ να καταπολεμήσω με κάνει και ντρέπομαι. Και κάποια στιγμή είπα: «μην αφήσεις ξανά τον εαυτό σου να το δείξει». Κι όμως, δεν μπόρεσα. Και μη μου πείτε, δεν έχει δεν μπορώ!!! Εγώ δεν μπόρεσα! Και μάλιστα έχω παρατηρήσει ότι, όταν προσπαθώ να το καταπολεμήσω, μου βγαίνει πιο έντονα.<br /><br />Κλαίω με το παραμικρό και ντρέπομαι πολύ γι’ αυτό.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-8212545502394211981?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-14043722047729306982007-10-20T23:12:00.000+03:002007-10-20T23:14:36.366+03:00Οι άνθρωποι χρειάζονται χρόνο για να προσαρμοστούν σε έναν καινούριο τόπο, σε νέες καταστάσεις, σε νέο ανθρώπινο περιβάλλον… Χρειάζεται χρόνος για να νιώσει κανείς την αλλαγή και για άλλους είναι ένα απλό παιχνιδάκι, για άλλους ένας γολγοθάς. Και φυσικά, ανάμεσα στις δυο ακραίες αυτές περιπτώσεις υπάρχουν τα ενδιάμεσα, άπειρα ίσως στάδια, τα οποία εκφράζουν ένα σωρό χαρακτήρες.<br /><br />Έτσι κι εμείς, στην οικογένεια, το τελευταίο διάστημα περνάμε ένα μεταβατικό στάδιο αναπροσαρμογής. Και όπως ίσως συμβαίνει τις περισσότερες φορές, στατιστικά μιλώντας πάντα, κάποιος δεν έχει και πολλά περιθώρια να φέρει αντιρρήσεις, κάποιος συμβιβάζεται σχετικά εύκολα και κάποιος απαιτεί… Η μαμά, εγώ και ο αδερφός μου αντίστοιχα! Μάλλον πρόκειται για ένα σενάριο το οποίο έχει επαναληφθεί πολλές φορές στην ζωή και δε νομίζω να σταματήσει να συμβαίνει. Μετά από κάποια χρόνια «σκορποχώρι», ενωθήκαμε ξανά. «Ενωθήκαμε» = μαζευτήκαμε στο ίδιο μέρος. Η μεταφορική σημασία της λέξης χτίζεται.<br /><br />Και ενώ κάποιες φορές τα νεύρα μου είναι στο ζενίθ, αφού η συμβίωση είναι δύσκολη, αρχίζω και συνειδητοποιώ ότι αυτή η διαδικασία έχει την γλύκα της. Σιγά σιγά, ο καθένας βρίσκει το κουμπί του άλλου. Θα μου πείτε, τόσα χρόνια δεν το είχατε βρει. Μα καλά δεν έχετε ακούσει το «όσο ζω μαθαίνω»? Και ευτυχώς στην προκειμένη περίπτωση νομίζω πως συμβαίνει αυτό.<br /><br />Άλλος γρήγορα και άλλος αργά, προσαρμόζεται στις νέες συνθήκες κι έτσι η ενότητα χτίζεται και τη νιώθεις αληθινή. Είναι προτιμότερο να είναι μικρή αλλά αληθινή, έτσι δεν είναι?<br /><br />Υποβόσκει μια ανησυχία! Μια ανησυχία που όμως τώρα δεν βρίσκω λέξεις να εκφράσω και μάλλον θα προσπαθήσω άλλη στιγμή, ίσως…<br /><br />Είναι γλυκιά η συνειδητοποίηση της «οικογένειας που ενώνεται» και δεν θέλω να την χαλάσω.<br /><br />Καλή διασκέδαση σε όσους πάνε για clubbing!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-1404372204772930698?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-47032066170414349542007-10-07T22:11:00.000+03:002007-10-07T22:14:35.750+03:00Δέν έχει περάσει πολύς καιρός από τη δημιουργία του blog μου. Κάποιες φορές το άνοιγα για να δω αν κάποιος έχει αφήσει κάποιο σχόλιο.<br /><br />Σήμερα που το άνοιξα, διάβασα αυτά τα λίγα που έχω γράψει και συνειδητοποίησα ότι δε με πειράζει. Μου άρεσε αυτό που διάβασα. Θυμήθηκα στιγμές αφηγημένες από μένα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-4703206617041434954?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-53430156160292528532007-09-26T14:21:00.000+03:002007-09-26T14:22:16.579+03:00Πέρασε!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-5343015616029252853?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-75314590228480781252007-09-24T12:02:00.001+03:002007-09-24T12:02:54.074+03:00Δεν ξέρω γιατί γίνεται όλο αυτό.<br />Όμως τρέμω.<br />Πανικοβάλλομαι όταν έχω τα παραμικρά ίχνη μέσα μου από όλη αυτήν την ανυπόφορη κατάσταση που έχω βρεθεί κάποτε.<br />Ξεκινά και φουντώνει, και δεν μπορώ να το αντιστρέψω.<br />Και ο μικρός φαύλος κύκλος γίνεται μεγάλος χωρίς να ξέρω γιατί.<br />Δεν το αντέχω.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-7531459022848078125?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-34595541989534170872007-09-04T16:15:00.000+03:002007-09-04T16:32:26.580+03:00Η αχαριστία είναι άσχημο χαρακτηριστικό. Και δυστυχώς ή ευτυχώς το έχουμε όλοι λίγο ή πολύ. Έτσι νιώθω άπειρες φορές. Συνήθως έρχεται κατά τη διάρκεια της αυτοκριτικής και όχι μόνο. Και μπορεί να αφορά από τα πιο σοβαρά μέχρι τα πιο απλά θέματα, πάντα σχετικά με το πως το βλέπει κανείς.<br /><br />Αντικειμενικά, διανύω μια περίοδο της ζωής μου όπου δε μου λείπει τίποτα. Ψυχικά και Υλικά. Αντικειμενικά όμως! Αυτό συνεπάγεται ότι πάντα βρίσκω κάτι να μου λείπει, ψυχικά και υλικά.<br /><br />Μου λείπει ο μπαμπάς μου και αυτό δεν αλλάζει. Μου λείπει ο αδερφός μου (επειδή έρχεται κοντά μου μόνο όταν το έχει ανάγκη), προσπαθώ να το αλλάξω αλλά μερικά πράγματα θέλουν το χρόνο τους. Μου λείπει ο φίλος μου, αυτό αλλάζει αλλά δεν ξέρω πότε. Μάλλον όμως όχι σε περισσότερο από ένα χρόνο. Μου λείπει η ζωή σε δικό μου σπίτι. Μου λείπει ένα αυτοκίνητο. Μου λείπει η επαγγελματική ενασχόληση με το αγαπημένο μου αντικείμενο, τα σκουπίδια, που κι αυτό αλλάζει αλλά...πως να αφήσεις την ασφάλεια και να πας στην αβεβαιότητα?<br /><br />Είδατε λοιπόν? Λείπουν πολλά! ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ: είμαι σε μία αγαπημένη οικογένεια, η δουλειά μου είναι σχετική με τις σπουδές μου και οι συνθήκες εργασίας άψογες συμπεριλαμβανομένων των αποδοχών, ο φίλος μου μ' αγαπάει και όσο περνάει ο καιρός η σχέση μας γεμίζει και γίνεται ενδιαφέρουσα χωρίς ρουτίνα, έχω αρκετούς πραγματικούς φίλους, κάνω κι άλλα πράγματα όπως γυμναστική, διάβασμα, ισπανικά..., έχω την υγεία μου!!!<br /><br />Τι άλλο θα ήθελε κανείς?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-3459554198953417087?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-11398703754463545592007-08-02T19:29:00.000+03:002007-08-02T19:40:00.354+03:00Καλό μήνα!!!<br /><br />Εδώ κι ένα χρόνο αποφεύγω κάτι που "πρέπει" να κάνω με διάφορες δικαιολογίες. "Πρέπει" λέω εγώ! Το αν είναι έτσι στην πραγματικότητα ή όχι, ίσως κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει.<br /><br />Πρέπει να επισκεφτώ την ψυχίατρό μου. Δε νιώθω ότι το χρειάζομαι αλλά νομίζω πως είναι καλό να το κάνω. Τα αντικαταθλιπτικά ξέρετε είναι εύκολη λύση μα και αναγκαία κάποιες φορές για να αποφύγεις τη μεγαλύτερη δυσκολία που σε πνίγει και δεν έχεις τη δύναμη να την αγνοήσεις.<br /><br />Όμως όλα τώρα είναι μια χαρά. Επαναπαύτηκα με τη λήψη των αντικαταθλιπτικών όταν άκουσα την εξήγηση για το ρόλο που παίζουν "ιατρικά" και όταν η γιατρός (η δεύτερη που έχω επισκεφτεί) σύστησε μακροχρόνια θεραπεία στο δεύτερο καταθλιπτικό επεισόδιο.<br /><br />Κατόπιν αποφάσισα να έχω την τυπική παρακολούθηση από την πρώτη ειδικό που είχα επισκεφτεί χωρίς ωστόσο να έχω ενημερώσει την ίδια.<br /><br />Αυτή η απλή επίσκεψη για μια κουβέντα και μια τυπική παρακολούθηση εφ' όσον εξακολουθώ να λαμβάνω τη θεραπεία, αναβάλλεται εδώ και ένα χρόνο.<br /><br />Γιατί?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-1139870375446354559?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-38455057952201992142007-07-17T19:40:00.000+03:002007-07-17T19:55:28.747+03:00<a href="http://bp2.blogger.com/_JF_k4pifZqE/Rpz0MyUZaCI/AAAAAAAAABA/43NeDrP0uuQ/s1600-h/10072007042.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5088210179524749346" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_JF_k4pifZqE/Rpz0MyUZaCI/AAAAAAAAABA/43NeDrP0uuQ/s320/10072007042.jpg" border="0" /></a><br /><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div> </div><div>Πόσες φορές ακούμε και λέμε οι ίδιοι φράσεις γνωστές, κοινότυπες, απλές, βαρετές συνήθως, που όμως έρχονται στο μυαλό γιατί εκφράζουν την καθημερινότητα του καθενός και τα συναισθήματα;</div><div></div><br /><div>Όλα θέλουν το χρόνο τους!</div><div>Όταν χάνεις κάτι (ή όταν τελειώνει κάτι) καταλαβαίνεις την αξία του!</div><div>Η ζωή είναι ωραία!</div><div>Η ζωή είναι απλή!</div><div>Η ζωή είναι δύσκολη!</div><div>Πάνω απ' όλα υγεία!</div><div></div><br /><div>και πολλές άλλες που τώρα δεν μπορώ να θυμηθώ.</div><div></div><br /><div>Έτσι κι εγώ, περίμενα με λαχτάρα τις διακοπές. Όταν πήγα, και τις πρώτες μέρες, ένιωθα μια μικρή απογοήτευση γιατί κάτι δεν ήταν όπως το περίμενα χωρίς να ξέρω τι ακριβώς είναι αυτό. Σιγά σιγά μου έφυγε, το αγνόησα, είπα: "είσαι διακοπές και μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις" και η διάθεση και η διασκέδαση αυξάνονταν εκθετικά.</div><div></div><br /><div>Και φυσικά τώρα, που είμαι πίσω στην απλή καθημερινότητα, σκέφτομαι πόσο ωραία πέρασα, πόσο καλό μου έκαναν αυτές οι μέρες και πόση ικανοποίηση νιώθω!</div><br /><div></div><div>Ε, αν είσαι και λίγο κυκλοθυμικός άνθρωπος...νομίζω ότι άδικα γκρινιάζω :-)</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-3845505795220199214?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-52184292542676246952007-07-10T01:31:00.000+03:002007-07-10T01:37:46.180+03:00Κάτι δε σ' αφήνει να κοιμηθείς, νιώθεις ότι είναι η υπερένταση! Θέλεις, πριν λίγο<br />τα μάτια σου έκλειναν στην κυριολεξία και τώρα δεν μπορείς?<br />Ως πότε? Γίνεται κάθε βράδυ κι εσύ ξέρεις ότι δεν προσπαθείς αρκετά! Το ξέρεις κι όμως αφήνεις τον εαυτό σου να γίνεται έρμαιο αυτής της κατάστασης!<br /><br />Και όταν έχεις κάποιον δίπλα σου, και μέσα σε λίγα λεπτά έχει κοιμηθεί, τα πράγματα γίνονται χειρότερα. Αυτός κοιμήθηκε, εγώ γιατί όχι???<br /><br />Και το άγχος έρχεται να κάνει παρέα στην υπερένταση. Είναι δύσκολο. Κάποιες φορές ήπιο, άλλες ανυπόφορο!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-5218429254267624695?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-76116024985317067512007-07-06T10:51:00.000+03:002007-07-06T10:52:07.131+03:00Για κάποιο διάστημα θύμωσα μαζί της. Ήταν μία από τις πιο δύσκολες περιόδους στο σπίτι. Η μητέρα μου στην πιο δύσκολη φάση και αυτή να θέλει να επιβληθεί στα πάντα. Ήθελε τους πάντες στραμμένους προς το μέρος της. Άλλωστε όλοι λίγο ή πολύ δε ζητάμε την προσοχή των ανθρώπων? Ήταν όμως σε έξαρση, ίσως από φόβο! Έχασε το παιδί της στα 40 του χρόνια και στη συνέχεια για 4 χρόνια και περισσότερο είχε δίπλα της έναν άνθρωπο, τον παππού μου, να παραλύει σιγά σιγά.<br /><br />Η καρδιά του να δουλεύει ρολόι αλλά τα νεύρα και οι μύες, να εξασθενούν. Δραματικό. Να σε κοιτάζει μέσα στα μάτια, να καταλαβαίνει τα πάντα, να θέλει να μιλήσει και να μην μπορεί. Και το μόνο που έβλεπες ήταν η απόγνωση και το δάκρυ…Πώς να μην ραγίσεις?<br /><br />Τότε λοιπόν, η μητέρα μου δεν μπορούσε ούτε για έναν καφέ να πάει, ούτε τη μητέρα της να δει σε διπλανό χωριό, πόσο μάλλον τα παιδιά της, μακριά και τα δύο για σπουδές. Κι αυτό γιατί έπρεπε κάποιος να τους προσέχει. Υπήρχαν άλλα άτομα αλλά…έπρεπε να είναι η μαμά μου αυτή. Ήταν του σπιτιού!<br /><br />Ο θυμός μου είχε αρχίσει να παίρνει διαστάσεις, δεν ήθελα να μπαίνω να την βλέπω καθόλου. Αφ’ ενός γιατί στεναχωριόμουν να βλέπω τον παππού μου σε αυτήν την κατάσταση, αφ’ ετέρου, επειδή δεν ήθελα να μου μιλάει ούτε ένα λεπτό. Αυτή, που ήταν η αδυναμία μου! Νόμιζα πως έτσι θα συνεχιστεί αυτή η κατάσταση.<br /><br />Ο παππούς μας άφησε, ευτυχώς!, το περασμένο καλοκαίρι. Ησύχασε από τον γολγοθά του. Και με σταθερούς και γρήγορους ρυθμούς άρχισε να αλλάζει και η γιαγιά. Και τώρα πια βλέπω έναν άλλον άνθρωπο. Και έναν άλλον άνθρωπο από τότε που τον θυμάμαι. Αυτό είναι το εκπληκτικό. Δεν μπορούμε βέβαια να απαιτήσουμε από μια γιαγιά 81 χρονών να μην έχει τις παραξενιές της. Όλοι έχουμε, και με το παραπάνω. Απλά, όταν πιέζεις ασφυκτικά τους γύρω σου είναι άσχημο. Τώρα πια, ίσως και πάλι από τον φόβο της, υπομένει. Και γκρινιάζει, σχεδόν καθόλου θα έλεγα συγκριτικά!<br /><br />Και είναι σε ένα σπιτάκι μόνη, δίπλα μας αλλά μόνη. Να βλέπει τηλεόραση ή να κοιμάται που και που. Έξω βγαίνει ελάχιστα, με δυο μπαστούνια γιατί δεν κρατάνε τα πόδια της. Και περνάει κόσμος κατά τη διάρκεια της ημέρας να την δει, να την ακούσει γιατί πολύ της αρέσει να μιλάει, αλλά για λίγο. Είναι πολλοί αυτοί: αδέρφια, νύφες, εγγόνια, ανίψια…<br /><br />ΟΜΩΣ, είναι ενάμισης χρόνος πια που είμαι στο σπίτι ξανά, και στεναχωριέμαι που είναι μόνη της. Και ξέρω ότι στεναχωριέμαι επειδή κι εγώ δεν μπορώ να είμαι μόνη και με πανικοβάλει αυτή η εικόνα. Όμως τι να κάνεις άλλο εκτός από λίγη παρέα? Είμαι στο σπίτι τις ώρες του ύπνου και 2 ώρες το μεσημέρι από τις οποίες ζήτημα να κάθομαι τη μία. Δικαιολογίες? Δεν ξέρω! Ίσως. Προσπαθώ να κατεβαίνω να τη βλέπω όσο περισσότερο μπορώ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-7611602498531706751?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-47262200992675246272007-06-29T17:41:00.000+03:002007-06-29T17:45:01.420+03:00Είμαι χαρούμενη! Μόνο επειδή θα πάω μια βόλτα στην θάλασσα για 2 μέρες μαζί του. Περιμένω με λαχτάρα να χαλαρώσω στην παραλία, να διαβάσω το βιβλίο μου και το ισπανικό Cosmopolitan, να μιλάω λίγο και να γελάω πολύ με τα αστεία που θα λέμε μεταξύ μας!<br /><br />Και ευτυχώς είναι μόνο η αρχή των διακοπών μου.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-4726220099267524627?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1468400782036922334.post-52001986193251352602007-06-28T20:18:00.000+03:002007-06-28T20:24:24.568+03:00Τελικά, ίσως και να χρησιμοποιήσω blog. Είναι μια στιγμή που δεν είχα σκοπό να το κάνω. Κι όμως...<br /><br />Όταν μια μέρα έψαχνα σχετικά, και δημιούργησα μία σελίδα, την ίδια μέρα το μετάνιωσα. Δεν έχει εξήγηση. Απλά δεν ένιωθα ότι κατι τέτοιο με αντιπροσωπεύει.<br />Τώρα, απλά διάβασα κάποιες σκέψεις αγαπημένου μου προσώπου και, θα το πιστέψετε? Εμφανίστηκε βήμα βήμα, ένα blog, άλλο προφανώς από αυτό που εγκατέλειψα, το οποίο είχα δημιουργήσει επίσης. Ε, και λέω, ας κάνω μια αρχή!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1468400782036922334-5200198619325135260?l=kalizwi.blogspot.com' alt='' /></div>kali zwihttp://www.blogger.com/profile/01537266909059861479noreply@blogger.com0