Τον τελευταίο καιρό παραμέλησα το blog μου επειδή ανακάλυψα κάτι επίσης ωραίο. Είναι κάτι σαν blog, με τη διαφορά ότι έχεις πιο άμεση επικοινωνία με φίλους σου. Καλείς κόσμο να γίνετε «φίλοι» οπότε έχεις κι εσύ πρόσβαση στο προφίλ τους. Στέλνεις μηνύματα, επισυνάπτεις φωτογραφικά album, και το πιο μαγικό: βλέπεις πρόσωπα με τα οποία είχες χαθεί πολλά χρόνια τώρα.
Είναι περίεργες οι σχέσεις όταν περάσουν χρόνια, και ενώ τη μια στιγμή είπα: πω πω, να βρισκόμασταν ξανά με μερικούς συμφοιτητές!, την ακριβώς επόμενη σκέφτηκα ότι ίσως είναι καλύτερα να μείνουν στην καρδιά σου κάποιοι άνθρωποι – με τους οποίους δεν ήσουν πολύ στενός φίλος αλλά κάτι καλό έχουν αφήσει μέσα σου – όπως τότε! Βλέπεις λοιπόν τις φωτογραφίες τους, πού είναι τώρα και τι κάνουν, και σου δίνει ένα περίεργο αίσθημα «χαρούμενης νοσταλγίας».
Είναι περίεργες οι σχέσεις όταν περάσουν χρόνια, και ενώ τη μια στιγμή είπα: πω πω, να βρισκόμασταν ξανά με μερικούς συμφοιτητές!, την ακριβώς επόμενη σκέφτηκα ότι ίσως είναι καλύτερα να μείνουν στην καρδιά σου κάποιοι άνθρωποι – με τους οποίους δεν ήσουν πολύ στενός φίλος αλλά κάτι καλό έχουν αφήσει μέσα σου – όπως τότε! Βλέπεις λοιπόν τις φωτογραφίες τους, πού είναι τώρα και τι κάνουν, και σου δίνει ένα περίεργο αίσθημα «χαρούμενης νοσταλγίας».
1 σχόλια:
καιρός να γράψεις και κάτι άλλο! έχεις μια πρόσκληση!Έλα σε μένα να δεις.
Δημοσίευση σχολίου