Κακό!

Καρκίνος! Η αρρώστεια που διεισδύει στην καθημερινότητα με εκθετική μορφή πια. Και όσο είναι μακριά μας, τρομάζουμε στο άκουσμά του, λυπόμαστε, φοβόμαστε... αλλά είναι μακριά μας.

Όταν πια πλησιάζει, σε πρόσωπα κοντινά κι αγαπημένα, εμφανίζεται ο πανικός. Γιατί όμως? Στην προκειμένη περίπτωση, γιατί πρόκειται για την θεία μου, οι σκέψεις που τριβελίζουν το μυαλό μου έχουν να κάνουν και με τις συγκυρίες. Η ατυχία αυτή ξεφύτρωσε μέσα σε μια οικογένεια που: "μπορεί άραγε αυτός ο άνθρωπος να βρει μέσα σ'αυτήν δύναμη και κουράγιο?" Αυτό είναι που σκέφτομαι συνέχεια. Και δεν ξέρω πώς εγώ μπορώ να δώσω έστω και λίγο. Η γνωστή αμηχανία που κυριεύει τους γύρω!!!

Ο σύντροφος είναι ο πρώτος που θα περίμενε κανείς να στηριχτεί. Όμως πολύ αμφιβάλλω αν αυτό μπορεί να συμβεί. Το γιατί είναι μεγάλη ιστορία, ίσως μια άλλη μέρα! Ένα μόνο ευτυχώς προβάλλει στην όλη ιστορία. Το ένα από τα παιδιά της, τα οποία μένουν και δουλεύουν σε άλλη πόλη, επιστρέφει. Πήρε την απόφαση με την ευκαιρία και την χαρά του αρραβώνα. Δυστυχώς βρίσκει μια σκληρή δοκιμασία.

Αυτή πιστεύω θα σηκώσει το κουπί. Γιατί μαζί της, με τη θεία μου, πρέπει να το σηκώσουν κι άλλοι. Είναι βαρύ!