ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ!!!

Η αχαριστία είναι άσχημο χαρακτηριστικό. Και δυστυχώς ή ευτυχώς το έχουμε όλοι λίγο ή πολύ. Έτσι νιώθω άπειρες φορές. Συνήθως έρχεται κατά τη διάρκεια της αυτοκριτικής και όχι μόνο. Και μπορεί να αφορά από τα πιο σοβαρά μέχρι τα πιο απλά θέματα, πάντα σχετικά με το πως το βλέπει κανείς.

Αντικειμενικά, διανύω μια περίοδο της ζωής μου όπου δε μου λείπει τίποτα. Ψυχικά και Υλικά. Αντικειμενικά όμως! Αυτό συνεπάγεται ότι πάντα βρίσκω κάτι να μου λείπει, ψυχικά και υλικά.

Μου λείπει ο μπαμπάς μου και αυτό δεν αλλάζει. Μου λείπει ο αδερφός μου (επειδή έρχεται κοντά μου μόνο όταν το έχει ανάγκη), προσπαθώ να το αλλάξω αλλά μερικά πράγματα θέλουν το χρόνο τους. Μου λείπει ο φίλος μου, αυτό αλλάζει αλλά δεν ξέρω πότε. Μάλλον όμως όχι σε περισσότερο από ένα χρόνο. Μου λείπει η ζωή σε δικό μου σπίτι. Μου λείπει ένα αυτοκίνητο. Μου λείπει η επαγγελματική ενασχόληση με το αγαπημένο μου αντικείμενο, τα σκουπίδια, που κι αυτό αλλάζει αλλά...πως να αφήσεις την ασφάλεια και να πας στην αβεβαιότητα?

Είδατε λοιπόν? Λείπουν πολλά! ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ: είμαι σε μία αγαπημένη οικογένεια, η δουλειά μου είναι σχετική με τις σπουδές μου και οι συνθήκες εργασίας άψογες συμπεριλαμβανομένων των αποδοχών, ο φίλος μου μ' αγαπάει και όσο περνάει ο καιρός η σχέση μας γεμίζει και γίνεται ενδιαφέρουσα χωρίς ρουτίνα, έχω αρκετούς πραγματικούς φίλους, κάνω κι άλλα πράγματα όπως γυμναστική, διάβασμα, ισπανικά..., έχω την υγεία μου!!!

Τι άλλο θα ήθελε κανείς?