Καλό μήνα!!!

Εδώ κι ένα χρόνο αποφεύγω κάτι που "πρέπει" να κάνω με διάφορες δικαιολογίες. "Πρέπει" λέω εγώ! Το αν είναι έτσι στην πραγματικότητα ή όχι, ίσως κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει.

Πρέπει να επισκεφτώ την ψυχίατρό μου. Δε νιώθω ότι το χρειάζομαι αλλά νομίζω πως είναι καλό να το κάνω. Τα αντικαταθλιπτικά ξέρετε είναι εύκολη λύση μα και αναγκαία κάποιες φορές για να αποφύγεις τη μεγαλύτερη δυσκολία που σε πνίγει και δεν έχεις τη δύναμη να την αγνοήσεις.

Όμως όλα τώρα είναι μια χαρά. Επαναπαύτηκα με τη λήψη των αντικαταθλιπτικών όταν άκουσα την εξήγηση για το ρόλο που παίζουν "ιατρικά" και όταν η γιατρός (η δεύτερη που έχω επισκεφτεί) σύστησε μακροχρόνια θεραπεία στο δεύτερο καταθλιπτικό επεισόδιο.

Κατόπιν αποφάσισα να έχω την τυπική παρακολούθηση από την πρώτη ειδικό που είχα επισκεφτεί χωρίς ωστόσο να έχω ενημερώσει την ίδια.

Αυτή η απλή επίσκεψη για μια κουβέντα και μια τυπική παρακολούθηση εφ' όσον εξακολουθώ να λαμβάνω τη θεραπεία, αναβάλλεται εδώ και ένα χρόνο.

Γιατί?